Masa Kecik2 dulu aku suka bela burung, lagi2 kalau anak burung tiung (konon2 bila besar nnt aku nak ajar dia bercakap). Tiap2 pagi aku akan ajak adik aku @ kawan2 aku pergi cari belalang rumput, nak bagi burung tiung kesayangan aku tu makan. Aku sayanggg sgt burung tiung aku tu, hari2 aku akan belai dia. Kadang2, aku siap mandikan dia lg, bg wangi sikit (pastu sian lak tengok burung tu menggigil sejuk :p).
Bila burung tu dah besar sikit, aku ajar dia terbang. Mula2 tu baru terbang berapa saat dah jatuh balik, tp tak lama lps tu, bukan main lg…ye la, nama pun burung. Paling best bila tengok dia terbang dr atas bukit, pastu kejar burung tu sampai kaki bukit. hmmm, seronok sgt!
Tp satu hari tu…burung tu terbang jauh sgt sampai tak larat aku nak kejar. makin lama makin jauh, makin hilang dr pandangan aku. Masa tu rasa sedih sgt. Burung tiung yang aku sayang selama ni dh terbang tinggalkan aku. Dari kecik aku bela dia, tp bila dia dh besar, dh pandai terbang dia tinggalkan aku. Sedih, kecewa, sume ada…
Tu cerita aku masa zaman kanak2 dulu. Dh belas2 tahun dh aku rasa. Tp kisah ni mengajar aku tentang satu perkara - Walau betapa sayangnya aku pada dia, aku tetap tak mampu nak halang dia daripada tinggalkan aku. Andai pemergiannya bakal membawa kebahagiaan padanya, aku redha. Dan doa aku akan tetap mengiringi pemergiannya - kerana kebahagiaannya adalah kebahagiaanku jua.
Biarkan dia terbang bebas!
Faizal…maaf ek kerana curi tanpa izin luahan ko ni…
tapi…
bagai ada yg menyentuh ruang sepi di hatiku…
CAMARKU…PULANGLAH!!!
AKU MERINDUIMU SETULUS HATIKU!